بیشترین توجه من در این روزها: نحوه تامین مالی بودجه

تحولات کسری بودجه دولت مهمترین نکته‌ای است که این روزها باید زیر نظر بگیریم. متاسفانه ده‌ها سال وابستگی به نفت منجر به عدم توسعه ابزارهای مدرن پولی و مالی شده. اما فشارهای خارجی چند سال اخیر، حاکمیت را مجبور به پذیرش برخی ابزار‌های مرسوم درجهان کرده است. امسال هم مواجه شدن با کسری بودجه‌ی نزدیک به ۵۰ درصدی، ارکان مدیریت کشور را برای پیدا کردن راه حل کمتر تورم زا به تکاپو انداخته. در این مورد راه حل‌های زیادی روی میز قرار ندارد و چاره ای جز انتخاب از میان چند گزینه محدود نیست. حدود نیمی از کسری بودجه بالاخره با زور و فشار حل خواهد شد اما برای نیمه دوم اوضاع خیلی پیچیده تر از تصور است. اینجاست که ما به عنوان سرمایه گذار باید گوش و چشم خود را باز کنیم و با تمرکز زیاد تحولات را پیگیری نماییم. نوع تامین مالی این مقدار کسری از دو زاویه برای ما اهمیت دارد. یکی تورم و یکی نرخ بهره. برای همین باید مراقب رفتار دولت در طی چند هفته آتی باشیم. به شخصه فکر می‌کنم حاکمیت ریسک موج بعدی تورم را درک کرده باشد و تمام تلاش خود را جهت تامین مالی کسری بودجه از روش های کمتر تورم زا به کار گیرد. زیرا مواجه شدن با تورم سنگین برای سومین سال متوالی در شرایطی که آینده تحریم‌ها نامشخص است و چشم انداز مثبتی هم از رشد اقتصادی در میان نیست ممکن است زمینه رخداد تورم‌های آنچنانی را ایجاد کند. پس شانس استفاده از ابزارهایی مثل سلف نفتی (در صورت موافقت حاکمیت) و سپس فروش اوراق قرضه با نرخ بهره بالاتر از ۲۲ درصد را بیشتر از روش‌هایی که منجر به رشد شدید پایه پولی شود میدانم. پیش بینی کردن کار درستی نیست پس صبر میکنم تا شواهدی از این موضوع پدیدار شود.

سعید میرزاپور – ۲۳ مرداد ۱۳۹۹

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *